امير كلاگر
با انسان همان نيلوفر گزنده اي است كه سگ توله هاي مرگ با دندانهاي قوزی و لب شکری آدم ميجوند
یادداشتهایی از یک شبه دیوانه؛ فرداهای شیشه ای می گفتی: چقدر قبل ِ اینکه
بزرگ بشیم داریم پیر میشیم... و می گشتی دور ِ چرخ ِ فلکی
که پنچر بود و هیچ ستاره ای سوارش نمی شد! و من می خندیدم به تمام ِ
عشق های ناتمام ِ آزادی و آرزوهایمان به وقتی که واژه ی «نو» را
در شیشه کردیم تا از پرتگاه ِ چهره هایمان دست در دست ِ هم رهایش کنیم و یک افسوس فقط یک افسوس
برایمان مانده تا تمام ِ فرداهای آبستن را بسوزانیم! و تو همینطور می گردی و می
گردی... و من، می خندم به اینکه چقدر قبل ِ اینکه
بزرگ بشیم داریم پیر میشیم!
حالا تا ابد تو را... مثل ِ بلور... نمی بُرَد شاهرگم... /
میان ِ خواب ِ مردابی از کدام آیینه بیرون
پریدی پری وار / ورپریده تمااااااا م ِ تصاویر ِ
واژگونه ی جهان / ای جان از کدام آینده ی کور /
دسته عاجی...؟ بگویی لغزنده... جاده هِی زمستان قی می
کند نگویی / خُب، نگفتی... -
زنجیرچرخ...ها یخ
ِ سکون را خوب می شکنند / می شکنی؟ وقتی دور ِ فقرات ِ عشق
حلقه می زنی با سینه هایی متبسم /
قلبم بی تردیدی می تپد هی ی
ی ی ی می گردد... اما... تا . . . آینده... بدجوری کُند است پای
عاشقی اش گیرکرده میان ِ گیسوان ِ لیلی عشق ِ عاجی ات از فسیل ِ
فیلی عاید شد که عاشق نبود / شاید! حالا / عاشق شده ام همینجا روی تیغه ای کُند / باز
کنم اگر حسابی... حسابی سرد و مرگاور تند / تند در هذیان ِ شدنم تو/ دو گونه ی قمپوز در کرده ات من/ به چپ، چپ / به راست، راست رژه که با کوس ِ
بوسه... / رژه چکمه با چکامه / بغضش توی یک
مخیله چلانده... / رژه تماااااام ِ سربازان را
بگویید گفتند قبل ِ یورش آن روی سگشان را خوب
سنگِپامالی کنند کف پایی که خوب سنگِپا
خورده می شود عینهو بلور می شود مثل ِ تن ِ نوعروسی
عریون / با دوچشم ِ عاج / عریون که از نودری ِ خوابم...
/ عاج... / هاج و واج / عریون دیدنش دارد / آی
دیدنش... دیدی اش؟ تو را / تا ابد... /
برای حضورت در همین لحظه... لابد نوعروسی / که تازه
موهایش را مِش می کند بدجوری رامَش می کند
بهتر / این فیل ِ تهمتن را... می خواهم مش بیاورم
میان منشور ِ خوابم حراج کنم سنگِپای قزوین بشینم پای نودری / روی
مین تا خوب / تماشا... /
تماشا کنم اما نمی بُرَد شاهرگت /
کُند هی ی ی ی کُند است این گردش میان ِ عشقی که پیش
نیامد هرگز / شاید / هرگز!
وقتی
دلی از کافه های تهران می گوید وقتی
هیچ دستی در انقلاب ِ کتابها مشت نمی شود وقتی
حتی متروی تا خرخره آدم قورت داده از
دیدن ِ تئاتر ِ شهر سرش بی کلاه نمی ماند لابد پای
پنجره ای که غروب را در چهارچوب ِ تَرش حبس کرده یک
فنجان قهوه از تمام ِ تلخی ِ شهر می گوید یک
فنجان قهوه که از حضور ِ تو و سرنوشت ِ من پر و
تهران، یکجا سر کشیدش! آمد با
چشمهایی که از ازدحام ِ جمعیت... هیز... وَق... در حال ِ بیرون زدنند کفشهایی
که از سماجت ِ باران می خندد و دستهایی
به ظرافت ِ یک زن با
گیسوان ِ سرخش که تازه از غروب ِ کوکبها کنده / جدا شده می
پیچد صدا... صدای همهمه از سر و کولش می پاشد و من
به یک فنجان قهوه ی داغ دعوتش می دهم می
خندد و هر
دندان به آشیانه ی لاشخوری می ماند که
مدام با تُکهایشان روی تن ِ آدم یادگاری ِ عشقی که
مدام پشت ِ پنجره های گریان لشگر ِ سایه های خسته... خسته میان ِ
آبی ِ سینه هایت... عیسی را به صلیب کشیده ای به جای
جای تنت دخیل بسته ام و پای
هر دخیل یک درخت ِ سرو... سبز غروب
که بیاید بر پیشانی ِ عیسی بوسه... بوسه می زنم و تو
می خندی / به وسعت ِ درندشت ِ این شهر / می خندی و هر
دندان؛ کبوتر ِ سفیدی که به امن ِ آسمانم خیره. تهران؛ در
کافه های خودش نشسته با یک
جهان ِ ملتمس در قفس ِ چشمهایش با
دستی که تازه از سوز ِ خیابانها در آمده و یک
دنیای چروکیده بر پیشانیش حجاری به
فرهاد که فکر کند، از قلبش صدای تیشه می آید همینجا
/ پای میزی که می چرخد دور ِ سرش یک
فنجان قهوه تمام ِ تقریرهای محبوس را به دستهای آزادی می سپارد.
۱ چقدر زیبایی برای در تو نشستن عطش دارد چقدر به تماشای تو آدم تا به خودش بیاید میان علفزار / گرفتار... تفنگی که بر دوش این روزهایم سنگینی می کند پر از غریزه ی خشونت است در انقباض آهن و سرب مثل قلبی کوهی و سکوت... تلنباری از باروت و... باروت مردی که از مردمش می ترسد / می رود وسط علفزار وقت رفتن چقدر چاشنی قلبم بند یک سوزن بوسه بود و چقدر این شعر برای نشستن روی لبهای تو عطش دارد چقدر این فاصله... آتش دارد! ۲ دلم برای خودم می سوزد برای غمی که در دلم حبس شده برای دلی که در غمم حبس شده برای این روزهایی که هرچقدر منتظرت می مانم سراغی از تو نیست برای همراهی که پی اعداد تو می گردند برای اعدادی که پی دستهای تو می گردند چقدر دلم تنگ می شود تا جای خالیت را محکمتر به آغوش بگیرد اما فکرم بند تو نیست فکرم آسمانت باشد کافیست! آمدی کشتی سوزاندی رفتی! تو از سایه ی مغول سنگین تر و چشمانت تمام ِ قشون ِ مغول را یکجا عاشق می کند! تمام ِ جهان از سبد ِ تو بر می خیزد _ و در هفت سین ِ به خواب رفته ی من / سبدی بی سبزه _ نت های نگاهت رقصنده ترین ورد ِ ازل خودت می گفتی که تو خوشرنگ ترین سبزه ی نوروزی که چه زیبا می رقصی! تو تنها به کشتار ِ یک عاطفه معجزت ِ تخت را به آتشبازی ات تو تنها برای آتش زدنم دروازه ی ملل را به آغوش ِ اسکندر گشودی! آمدی بی آنکه صدای آمدنت نبض ِ زمینم شود _ عادت نداشتی که با پاشنه های بلند ِ آشیل راه بروی _ و قلبی درانتظار ِ هنوز آمدنت... آمدنت ... آمدنت . . . حواس ِ پنجگانه ام بر لبه ی جهنم ایستاده و تقدیرم مثل ِ لب ِ مرده خشکیده و سکوت مثل ِ بی تکلیفی ِ نعشی به خاک نسپرده هفت مرتبه ناقوس ِ عجایب به خودش کوبیده هفت مرتبه سفره ی خالی ِ سرانگشتانم در طنین ِ سین و حسرت ِ سینه های تو پیچیده هفت مرتبه جان کنده دلم هفت مرتبه پاشیده! آب ِ حیاتم نمی دهند من نفرینی ِ آینه های بامدادم. جهنم از حضور ِ تو خاموش شده خاکستر ِ ارواح ِ گذشته غمگین نشسته بر پلکهای خیس دشمن از کینه ی تو ابراهیمی شده در آتش گداخته ترین گدازه های زمین از عمق ِ قلب ِ تو آتشفشان نشان به آن نشان که تو خورشید ِ هزارتوی درونم بودی نبودی؟ کاش دست ِ کم ردّ ِ چپاول ِ مغول بودی بی آنکه بگویم تو اصلاً نیامده ... رفتی! آمدم شهسوارت باشم که در پوست ِ پلنگ کرده / تفنگ بر دوشم انداختند جای عاشق شدم شمشیر ِ ژیان ِ در نیام / خفته و روزی هزار بار میان ِ مانور ِ ناباوری / اسیر حالا می توانی با تمام ِ حس ِ زنانگی ات به من افتخار کنی! قلبم را به چشمت دخیل می بندم تا پای نگاهت را در خجالت ِ تقدیرم دخیل کرده باشم داخل اگر کنی دستانت را از این حفره چیزی نصیبت نمی شود پستی ِ من نه از قد ام / نه از قداره ام من فقط از سطح ِ دریاهای آزاد قدری پایین ترم / فقط. مادرم که رفته رفته منعقد می شد در جای پای در گل فرورفته ای که پدرم بود جای سبیل ِ بابا / عاشق ِ پیچک شد تا تمام ِ حفره ام را پیچک برداشته و آن جوینده ی طلا میان ِ انبوه ِ گره هایی که در نقشه اش افتاده بود / مفقود... برای عاشقم شوی می میرم و دست ِ آخر شبی از یادگار ِ مادرم که بگذری زیرزمین از این همه سبزه ی گره بسته بیشه ای شده برای خودش! و سیصد و شصت و پنج بار که ورقم بزنی سیصد و شصت و پنج بار باید بروی سیزده بدر همانجا گل هم می توانی بچینی دست ِ خالی عاشق ِ کسی شدن جرم است پدرم با شجاعت ِ تمام محکوم به حبس ِ ابد شد / و من ؛ پسر ِ شجاع ! هما در تنگه ای بالهایش را سفید کرد که تو مرا آسیاب می کنی آنقدر به چشمت دخیل بسته اند دیگر نمی بینی ام با چشم ِ بسته عفونت می کنی در زخمی با پرچمهایی افراشته از زمان ِ زهدان ِ مادرم گلبرگ های زرد عاقبت کبود... / اگر شوند زیرزمین را می بخشم به موزه ی فعالان ِ حقوق ِ بشر خاک برداری شود از جای پا / تا خرخره پدر می شود از گل درآورد مصیبت که برود / نصیب نمی آید این حفره در حفره ای خواهد خفت / ابدی... قطار ایستاد / قلبم ایستاد قطار که از تونل درآمد / قلبم از دهانم درآمد مشتم در دهانم نمی رفت و مشتم اندازه ی دنیا بود تو هم دنیای من بودی / نبودی؟ قطار که از تونل قی شد تمام ِ دنیا یکجا پیدا شدی جلو ایستگاه ِ چشمهایت ایستاده قطاری که تمام ِ واگن هایش وزن ِ نگاه ِ تو را حمل می کنند و پاییز هنوز نرفته بود که قلبم ایستاد مشتم را که نگاه کردم برگ برگ زرد و نارنجی شدی مثل ِ گیس ِ سفیدی که تو آئینه نشانم دادی / نشانه گذاشتم و مشتم را که وا کردم ... دنیا پرید مثل ِ قطار ... / جلو دره ای ایستاده که امشب عروس می شود مرتب و تمیز یال سفیدش را با ابدیت ِ پژواک شانه می زند شانه ام بزن / میان هزار و یک نشانه ای که در شب ِ آئینه ات گذاشته ام تو هم پژواک ِ من بودی قطار پیچید / من هم پیچیدم مثل ِ تو قلبم که از دهانم پرپر شد اندازه ی تو بود و قلبت کمی بزرگتر از قلبم مثل ِ وقتی که قطار درآمد!
چِلَپّه چِلیپّه[1] که ببوسمت چلیپا هم کمت می آید برای فدای عشقم شدن مسیح از زیاد بوسیدنش / چارمیخ ِ چلیپای زمین در خودش زنده به گور شد / شد؟ این قله ازآن ِ من / اگر سنگی و زمخت / کلوخ ِ قلبم می میرد برای شکار ِ شیطان بلند و سرد / دمیده روح ِ کوهی که از پستی ِ کویر قیام کرده رمیده می شود خاک ِ سرگردانی که در باد عاشق شده در من این قله بوی خاکستر و مذاب باد ِ وحشی از ریش ریش ِ کوه که بالا می رود / تازه می شود نسیم و عاشق ِ صعود کرده / سوار ِ بال ِ عنقا می رود پی ِ شکار ِ موش چاپار ِ تازه رسیده / تازه از شترمرغش پیاده شُ ش ُ نشده خبر داد؛ قلعه ی چشمهای معشوقه در دست ِ مرمت بود که دشمن از قلبش تپید! مسیح / وقت ِ بیرون پریدن از پنجره ی گمانش بر سروناز ِ چلیپا خوابش برد / و تاجش را باد حالا / انگار که از سروناز ِ این کوه ها بدجوری می ترسم از ارتفاع اسفندیار اگر باشم / قلعه از کف رفته معشوقه ام... ! آخر ِ ما فقط نبودن بود... تا از تنهایی سبز شویم زیر ِ پای گور ِمان! سبب ِ تصویر نمی شود این رخ ها از حوصله ی آیینه ها سر رفته ام... رفته ام با آن روزها در قلبت دق شد راه ها گذشتند از هم / از دقایق و چکان چکان رفتند این روزها از گوشه های لبی که برای پیچاک ِ نگاهت کلید می شد یکسر از یاد ِ فردا ها و من به پایانی که فقط نبودن بود... تنهایی ِ رد ِ پایت بر کرختی ِ برفها بدجوری سردش شده زمان جا مانده از سوگند ِمان / پیچیده لای گیسویت مثل ِ چفت وبست ِ راز ِ زمستان بر دهان ِ کلاغ ها و از عمق ِ سپیده ای که ترسیده به تاریخ ِ زمین پیوستیم!
دفاعیه در وقت اضافه بشنوید از این حکایت: آخرین سه شنبه و آخرین روز ِ آذرماه، به عنوان مهمان و دیداری دوباره با دوستان قدیمی، در یکی از جلسات ِ کارگاه ِ شعر ِ استاد عزیزم آقای علی باباچاهی حاضر شدم. بعد از طرح و مباحثه در باب ِ مبانی ِ تئوریک و هویتی و ضعفها و قوتهای ِ شعر ِ حجم ِ «یدالله رویایی» به همراه ِ خوانش ِ اشعاری از این شاعر گرامی، نوبت به شعرخوانی ِ دوستان ِ حاضر در جلسه رسید که هرکدام به نوبت شعری خواندند تا اینکه نوبت به بنده رسید. اشعارم که خوانده شد-دو شعری خواندم- ، هنوز پایشان به زمین ِ خدا نرسیده بود که نقدها خیز برداشتند. تمام ِ نقدها از سوی استادِ عزیزم آقای باباچاهی و دو شاگردِ محترمش آقایان: ایوب صادقیانی و اکبر قناعت زاده مطرح شد که مهمترین ِ آنها منسوب کردن ِ شعرم از لحاظ ِ ریتمیک و بازیهای زبانی ِ انجام شده به اشعار و تجاربِ شعری ِ شاگردان ِ جناب ِ آقای براهنی بود. از همین برخوردگاه ِ پیش آمده باید لفظ ِ دفاعیه را صاحب ِ مصداقی قابل ِ قبول کرده و عرض کنم که ریتم و نوع ِ بازی ِ زبانی ای که من درحالِ حاضر به آن دست پیدا کرده ام، پروسه ای درونی را طی کرده است که در ارتباط ِ عمیقی با تحولات ِ شخصیتی و فکری خود ِ من بوده و در این مسیر و مدت حتی یک شعر از اشعار ِ شاگردان ِ قابل ِ احترام و گرامی آقای براهنی را مورد ِ مطالعه و کالبدشکافی قرار ندادم. پایه های ریتمیک اشعار ِ من، پایه ها و نقطه عزیمتهایی کاملاً شخصی،خودشناسانه و تجربی بوده و مسلماً این امر به دلیل ِ وضعیت ِ تکاملی ِ اندیشه و جنبه های شخصیتی ام، امری ثابت و نهایی و محتوم نخواهد بود بلکه هنوز هم تغییرات و تحولات جدیدی به سوی دستیابی به تجاربی نو در حوزه های تئوریک و ساختاری ِ شعر و جنبه های موسیقایی و نحوی ِ آن در پیش دارد. چراکه بنده با شناختی که از خودم دارم؛ هیچوقت تاب ِ درجازدن در وادی های متصرف ِ دیگر شاعران ِ عزیز و یا یدک کشیدن ِ برچسب ِ افتخار و پیشوایی ِ ایشان در جریان و جنبش و موج و از این دست چیزهای خاص را در هویت ِ شعری و هنری ِ خود نداشته و ندارم. عجالتاً هم باید به این موضوع اشاره کنم که در ماه ِ گذشته - آذرماه- دیدار ِ کوتاهی با جناب ِ آقای شمس آقاجانی و همسر ِ محترمشان خانم رویا تفتی داشته ام که موفق به خوانش ِ چندتایی از اشعارم شدم. تا آنجا که ممکن بود و شد اشعار ِ ضعیف ِ تازه نوشته ام را که هنوز تصحیح نشده بودند را برایشان خواندم تا از دیدِ تیزبین ِ ایشان بتوانم نقاط ِ ضعف ِ شعرها را در آورم و به محک ِ تغییر و تصحیح بزنم. اینها که بماند بعد از خوانش شعرهایم جناب ِ آقای آقاجانی لابه لای اشاره و تلویح و بیانی غیرِمستقیم اشعارم را کم به تئوریهای آقای باباچاهی نزدیک ندانستند. حالا آنچه که دارد وسط ِ این دو حکایت سری از سرها در می آورد آن است که انگار در فرم و زبان و موسیقی اشعارم جنبه هایی مبهم وتازه، و دور از دسترسِ شناختِ این عزیزان به چشم میخورد که اینطور عجیب هریک ما را از خود طرد می کنند. و یا اینکه سخنان ِ این عزیزان نشانگر ِ چند بعدی و چندوجهی بودن شعرهایم –و نه تک بعدی و مطلقیت سبکی و هویتی آنها- می باشد. پرده ی اول: آخر اش هیچ کس نفهمید که خدا گم شده است! برای رسیدن به نیلوفر آبی، اول از آن تنگه ی مرموز می بایست عبور کرد. اینکه بگذری یا برگردی با خداست. «همه می دانستند و هیچ کس نمی دانست که گذشتن از سرزمین تو، دل شیر می خواهد و جگر زلیخا!» اما کار از این حرفها هم گذشته بود. خدا که خوب می دانست همه ی این حرف ها را. دیوانه ای که در روشنای روز با فانوس اش به دنبال خدا بود گفته بود؛ می گفت: «خدا مرده است!» اما آخر اش هیچ کس نفهمید که خدا گم شده است. آخر اش هیچ کس نفهمید که چه نیرو و افسونی اینطور خدا را بر آن داشت که عرش را ترک، و جهان و تمامی کائنات را وانهد. میان ازل تا ابد را بشکافد و بیاید پای به جان خریدن گذر از تنگه ی اسرارآمیزی که به طرز شهوانی و مخوفی هر موجودی را زمینگیر می کند. حالا جنون را پای قصه ی گمگشتگی خدا تأویل می کنند؛ «وقتی که بشود فهمید خدا با چه انگیزه ای جهانی را واگذاشت تا تنها در تو تجلی کند.» اما خدا گم شده است! خدا زمینگیر ِ افسون ِ تنگه ی میان ِ دو کوه ِ ارتزاق شده است! «نشان به آن نشان که همیشه در گرگ و میش سپیده ات، از آن تنگه ی سحرآمیز، بوی عطری استشمام می شود که تنها خدا می تواند جاگذاشته باشد... خون از گلوی صبح پایین نمی رفت که دستم عاشق ِ چیک / دادن ِ ماشه ای شد شبیه جیک جیک ِ همین گنجشک ِ اسیر هزار بار جیکت که درآید پای یک چیک / تمام پنجره، مفقود / تمام دیوار/ تمام جیک جیکهایش حالا هی بچرخد دور ِ سکوتی که می گوید نیستی / تمام. آخ که چقدرخوشبختی موج می زند در چشمهایت وقتی من سردم می شود می چکد درشت وبلور مثل ِ صف ِ دیوانگان برای رقص! برکله ی صبح که بیدار شدم پنجره ی اتاقم گریخته بود هرچه فریاد زدم... دیوار... / وگنجشک ِ اسیری بد خودزنی می کرد جوری شکل ِ چهارگوشی سفید گوشم پراز سیاه گریه های شقایقی... قایق ِ گذشته از تلاطم ِ اشکهایم گذشته با خنده تو در تنهایی ِ خودت شکل ِ علفهای هرزی شکل ِ زردی ِ برگی با تقلای سستی که بماند وباد / چه شوخ / چه طبعی دارد... همین سایه / ساخته که پایش باز / ملس میان ِ فرهاد ِ زندگی ام خرده تراشه های ریخته پای من ِ صیقل خورده چه همزادی... / به هم نمی رسند کوه ها... نمی رسند؟! زمخت و وحشی بر تمام ِ شبهایم زاییده می فشاند / مهتابی ناقص الخلقه وحشتم می گیرد از زل ِ چشمهایش / ملس... 1 این درختان خشکیده... ای ی ی ی ین همه میله های چوبین... خشک / درخت / دستادست چه تلخ است دوری چه تلخ... / اسارت در میان دستهای خشک میان چشمهای تر وقتی حتی این درختان هم از ای ی ی ی ین همه تنهایی خشکیده / تلخ... آدولف قلی باشی یا علافباشی مرده ها، یکجور می خوابند هیتلر، وسط ِ پایکوبی ِ اسلاوها ناجور خواب اش برد و تو / میان ِ خواب ات نفس ات را که در سینه ی عقاب حبس کنی همه ژرمن ها یکجور خوابیده / فقط هیتلر ِ سبیل کلفت شب : یک تنه می تنید تار یک نفس تا صبح جلو دشمن ِ گرگ و میش ... اسب تازي با آواز پرنده ي خونخواري مي تازيد كه گلويش با تازيانه ي چهارنعل اسب تازي مي خواند ... هورر هورر ِ هزار دستان پرّان خورشید که خود اش را بدجوری ول داده هی ی ی ی ی هورر هورر پرّه ها سه بال اینجا میان این همه شرجی ِلحظه ها... از آن طرف بدخواهی جهان که برگردی آماده ای برای برداشت خود ات با همان دستهایی وقتی دور از کفتار چشم های مصیبت که ذات المسِ مسری اش الست الست زیر دندان های ناقد مست هی ی ی ی ی می پوکد می شکست... از چشم مرگاوری تا کسی نمی کشدت! این چشمها زندگی مرا درگیر مرگی می کند که ابدیت سیالی را هرشب به بسترم می آورد! و درگیر احساساتی که سکوت؛ زبان زخمشان است، و حقیقت؛ هویت تلخ و منزوی کننده ی وجودیشان! اگرچه من هنوز با زمین می چرخم ... با چشمهای مرگاورِ نستوه ... نور ات با هزار دستِ معجزه گر اش نشست، نشست در حفره های دست به گریبانِ روح ام پا که سر به سر اش میگذاشتی تازه از کنای چشم های کشیده ی زنی اثیری سر درمی آوری که زمانی خورشید هنوز از ازل بر اضلاع دوار جهان بوسه نزده منظومه نزاده تو... از خود ام ، خود ام را که آتش زدم پای پایینِ همین حفره ی تاریکی از فردا سگ آنچناااااان از مقعد ام مثل فشنگی شیش ماهه پرید سیاه و سوخته با دو چشمی سوار بر تیره ی پشت اش واق واق واقعه ای سگ تر از سگ... وقتی نشاندنش جلو رویم دیدم کور است، مرا نمی دید و هی ی ی ی ی چشمهایش می سوخت. گفتند : « تحویل شما » خوب که نگاهش کردم... شناختمش؛ جز سرنوشتم نمی توانست باشد ! وقتی آنقدر می گذرد که دیگر خود ات را هم نمی شناسی / نمی بینی میان این همه مرده ای ی ی ی ی ن همه چشمهای بسته وقتی آنقدر تشنه ات می شود که از خون خود ات می مکی... طرحی شدم ابدی بر لاکِ سنگینِ لاک پشتی پیر سی ی ی ی ی زده تکه هر تکه یک چهره من سی ی ی ی زده نفر بودم.... قبلِ اينكه سواري به پل برسه، كرايه رو حساب كرد و پياده شد. چادرش رو كه باد توش پيچيده بود جمع و جور كرد و گوشۀ سمت چپش رو گذاشت لاي دندون ها و راه افتاد. به پل كه رسيد نگاهي به پس و پيش انداخت. اتوبان خلوت بود و باد بود كه مي پيچيد تو هوا و مي افتاد لاي گرد و خاك و با خودش تو هوا پخش مي كرد.... هست فقط آنطور كه هست در
شكافهاي زندگي ات افتاه اي نه
تو آنقدر زيبايي كه بخت
ات در چهرۀ يوسُف وا شود....
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |