رکسانا در آغوش
آمدی
کشتی
سوزاندی
رفتی!
تو از سایه ی مغول سنگین تر
و چشمانت تمام ِ قشون ِ مغول را یکجا عاشق می کند!
تمام ِ جهان از سبد ِ تو بر می خیزد
_ و در هفت سین ِ به خواب رفته ی من / سبدی بی سبزه _
نت های نگاهت رقصنده ترین ورد ِ ازل
خودت می گفتی که تو خوشرنگ ترین سبزه ی نوروزی
که چه زیبا می رقصی!
تو تنها به کشتار ِ یک عاطفه
معجزت ِ تخت را به آتشبازی ات
تو تنها برای آتش زدنم
دروازه ی ملل را به آغوش ِ اسکندر گشودی!
آمدی
بی آنکه صدای آمدنت نبض ِ زمینم شود
_ عادت نداشتی که با پاشنه های بلند ِ آشیل راه بروی _
و قلبی درانتظار ِ هنوز آمدنت...
آمدنت ...
آمدنت . . .
حواس ِ پنجگانه ام بر لبه ی جهنم ایستاده
و تقدیرم مثل ِ لب ِ مرده خشکیده
و سکوت
مثل ِ بی تکلیفی ِ نعشی به خاک نسپرده
هفت مرتبه ناقوس ِ عجایب به خودش کوبیده
هفت مرتبه سفره ی خالی ِ سرانگشتانم
در طنین ِ سین و حسرت ِ سینه های تو پیچیده
هفت مرتبه جان کنده دلم
هفت مرتبه پاشیده!
آب ِ حیاتم نمی دهند
من نفرینی ِ آینه های بامدادم.
جهنم از حضور ِ تو خاموش شده
خاکستر ِ ارواح ِ گذشته غمگین نشسته بر پلکهای خیس
دشمن از کینه ی تو ابراهیمی شده در آتش
گداخته ترین گدازه های زمین
از عمق ِ قلب ِ تو آتشفشان
نشان به آن نشان
که تو خورشید ِ هزارتوی درونم بودی
نبودی؟
کاش دست ِ کم ردّ ِ چپاول ِ مغول بودی
بی آنکه بگویم تو اصلاً نیامده ... رفتی!